Aktualności Odkupiciel

LITURGIA // Środa – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego – 25 marca 2020 – 867/11

„Przychodzę, Boże, pełnić Twoją wolę” (Psalm resp.)

W uroczystość Zwiastowania Jezus zostaje bardziej niż kiedykolwiek złączony z Maryją nie tylko w opowiadaniu ewangelicznym, lecz także w proroctwie Izajasza, czytanym dzisiaj w pierwszej lekcji (7, 10—14). W krytycznej chwili dziejów Izraela Prorok zapowiada królowi Achazowi nadzwyczajnego zbawiciela; pośle Go Bóg, a narodzi się z dziewicy: „Oto Panna pocznie i porodzi Syna, i nazwie Go imieniem Emanuel” (tamże 14). Chociaż to proroctwo zostało wypowiedziane w konkretnych okolicznościach historycznych owych czasów, jest zbyt wyraziste, by nie uznać w nim pierwszej tajemniczej zapowiedzi Wcielenia Syna Bożego w łonie Dziewicy z Nazaretu. Tak tłumaczył je Mateusz, przytaczając je dosłownie na zakończenie swego opowiadania o narodzeniu Jezusa: „A stało się to wszystko, aby się wypełniło słowo Pańskie powiedziane przez Proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emanuel, to znaczy Bóg z nami” (/, 22—23). Tylko Jezus narodził się z dziewicy, tylko On jest rzeczywiście „Bogiem z nami”.
W Ewangelii dzisiejszej Łukasz przytacza historyczny fakt narodzin Jezusa (1, 26-38). Opowiadanie jest wybitnie maryjne zarówno dlatego, że tylko Maryja mogła je opowiedzieć, jak i dlatego, że Ona sama jest w nim główną osobą. Wszystko jednak odnosi się do Tego, który ma przyjść: do Jezusa. On jako „Syn Najwyższego” otrzyma „tron Dawida… a Jego panowaniu nie będzie końca” (tamże 32—33). Jego poczęcie dokona się w łonie Maryi bez współudziału mężczyzny, dzięki szczególnemu działaniu Bożemu: „Duch Święty zstąpi na Ciebie i moc Najwyższego osłoni Cię” (tamże 35). Wobec niesłychanej wielkości takiej zapowiedzi sama Maryja znika niejako przez akt niezrównanej wiary i pokory. Właśnie dlatego, że jest pokorna, wierzy w rzeczy po ludzku mówiąc niemożliwe. Najświętsza Dziewica pierwsza ze wszystkich stworzeń wierzy w Chrystusa, Syna Bożego, który niepojętą tajemnicą stanie się w niej prawdziwym człowiekiem. Wierząc przyjmuje, lecz pokora skłania ją, by ofiarowała się Bogu tylko jako służebnica, niewolnica; Bóg zaś odpowiada natychmiast, czyniąc ją matką nienaruszoną swojego Jednorodzonego. Jest to ze strony Najwyższego tajemnica nieskończonego miłosierdzia, a ze strony Maryi akt wiary i pokory. „Dziewica słucha, wierzy i poczyna”, mówi św. Augustyn. (…)

O. Gabriel od św. Marii Magdaleny, karmelita bosy
(źródło: Żyć Bogiem, t. I, str. 636 – komentarz do uroczystości)